Een regering tegen “om het even welke prijs”? Nee!

Brussel heeft nood aan een regering die haar inwoners beschermt en zorg draagt voor hun essentiële noden en hun collectieve diensten.

Brussel heeft nood aan een regering die haar inwoners beschermt en zorg draagt voor hun essentiële noden en hun collectieve diensten.

Het gemeenschappelijk vakbondsfront ACV en ABVV-Brussel en het MOC Brussel waarschuwen voor de ernstige gevolgen van de politieke blokkering in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Het ontbreken van een regering zorgt voor instabiliteit waarvan de gevolgen zich op het terrein nu al te zwaar laten voelen: budgettaire onzekerheid, uitgestelde beslissingen, verzwakte diensten, werknemers die onder druk worden gezet en ontslagen worden. In de non-profitsector worden tal van vzw’s geconfronteerd met financieringsvertragingen, dreigende besparingen en een stille besparingspolitiek die essentiële opdrachten en jobs in gevaar brengt.

Terwijl de druk toeneemt om de vorming van een Brusselse regering te forceren “tegen om het even welke prijs”, waarschuwen wij voor de invoering van een agenda van sociale afbraak die werknemers en mensen die al het meest kwetsbaar zijn, opoffert. Kwetsbaarheid blijft een politieke keuze.

De burger- en vakbondsacties van de voorbije weken, in het bijzonder die van 23 januari gedragen door de sociaal-gezondheidssector, hebben dit opnieuw duidelijk gemaakt: de politieke crisis is niet abstract. Ze treft het terrein rechtstreeks, bemoeilijkt – of verhindert soms zelfs – de begeleiding van mensen, in het bijzonder de meest kwetsbaren, en ondermijnt de effectieve toegang tot rechten.

Uit de impasse raken kan echter niet betekenen dat er een regering wordt gevormd “om eender wat te doen tegen om het even welke prijs”.

De meerderheid van de burgers heeft, in zowel het Franstalige als het Nederlandstalige kiescollege, bij de verkiezingen van 2024 voor progressieve opties gestemd. Op die progressieve meerderheid in het Parlement kan geen veto worden gelegd.

De N-VA en de MR hebben geen mandaat om Brussel beleid van sociale achteruitgang, besparingen en terugtrekking van de overheid op te leggen.

Brussel heeft geen nood aan een “oplossing” die de crisis doet betalen door de bevolking: geen besparingen van 100 miljoen euro in gemeenten die al verstikken, geen vermindering met 40% van de middelen voor vzw’s, geen ontslag van 3000 gewestelijke ambtenaren terwijl de noden explosief toenemen.

Terwijl al 25.000 Brusselaars uit de werkloosheid zijn uitgesloten en nog eens 15.000 dat binnenkort zullen zijn, heeft het Gewest nood aan een regering die haar inwoners beschermt, in de eerste plaats de meest kwetsbaren, evenals de essentiële openbare diensten, en tegelijk werkt aan de ecologische transitie. In een context van sociale en ecologische crisis die Brussel nu al zwaar treft, verergerd door beleid op andere bestuursniveaus, heeft het Gewest nood aan een regering die de sociale dialoog, de rechten van werknemers en van uitkeringsgerechtigden respecteert.

Een regering met een economisch en sociaal kompas: institutionele stabiliteit heeft alleen zin als ze het leven van de Brusselaars concreet verbetert. Van alle Brusselaars.

Dat veronderstelt een duidelijke koers: financiering veiligstellen, openbare en verenigingsdiensten versterken, armoede bestrijden, toegang tot rechten garanderen en van sociaal-gezondheid een prioriteit maken als collectieve dam tegen crisissen. Echte overleg met de vakbonden en het volledige middenveld is onmisbaar om samen de sociale en ecologische urgenties aan te pakken en het overheidsoptreden te verzekeren.

Het gemeenschappelijk front ACV en ABVV Brussel en het MOC Brussel roepen de politieke verantwoordelijken op om snel uit de impasse te raken, op een basis die overeenstemt met de sociale noden van de bevolking en met de meerderheid die uit de verkiezingen is voortgekomen, en niet via koehandel die enkel de weg opent naar besparingen.

Wij zullen gemobiliseerd blijven, aan de zijde van werknemers, verenigingen en burgers, om de rechten van iedereen te verdedigen en onze visie van een solidair, democratisch en beschermend Brussels Gewest te verdedigen.

Een regering, snel, ja — maar niet ten koste van een beleid dat de armoede nog verergert en degenen verzwakt die het Gewest recht houden.

Een ander beleid is mogelijk en noodzakelijk: solidariteit is geen kost, maar een collectieve investering in waardigheid en sociale cohesie.
Laten we deze afspraak niet missen: de Brusselaars verdienen het.

De controle op Brusselse werklozen verstrengen zal hen geen job opleveren!

Persbericht van het ABVV Brussel, het ACV Brussel en de vzw Collectief Solidariteit tegen Uitsluiting.

Op vrijdag 6 februari zal het Brussels Parlement in plenaire zitting een resolutievoorstel behandelen dat aan de regering vraagt om de “procedure voor de controle op de beschikbaarheid van werkzoekenden” te hervormen. Dit dreigt de sociale uitsluiting nog verder te vergroten en het Brusselse model van sociaal overleg te verzwakken.

Terwijl meer dan de helft van de uitkeringsgerechtigde werklozen hun uitkering dreigt te verliezen door de in de tijd beperkte uitkeringen die door de Arizona-regering werden beslist, stellen sommigen vandaag voor om de gewestelijke controle op de actieve beschikbaarheid van Brusselse werklozen te hervormen.

Dit voorstel wil meer verplichtingen opleggen aan werkzoekenden, meer controles invoeren, minder beroepsmogelijkheden voorzien en meer sancties opleggen. Het vertrekt impliciet van het idee dat controles, sancties en het verlies van uitkeringen jobs creëren.

Voor het ABVV Brussel, het ACV Brussel en de vzw Collectief Solidariteit tegen Uitsluiting is deze eenzijdige visie fout en volledig losgekoppeld van de structurele realiteit van de Brusselse arbeidsmarkt.

“Voor wie enkel een hamer heeft, lijkt elk probleem op een spijker. Voor wie alleen in termen van sancties denkt, wordt alles een kwestie van verplichtingen en controles. De oplossing die de indieners van de resolutie voorstellen, is gebaseerd op een ideologische visie op de arbeidsmarkt, die geen rekening houdt met de Brusselse realiteit”, reageert Arnaud Lismond-Mertes, algemeen secretaris van het Collectief Solidariteit tegen Uitsluiting.

“In Brussel vereist de arbeidsmarkt vaak hoge diploma’s, terwijl veel werkzoekenden over weinig erkende kwalificaties beschikken. De werkloosheid ligt drie keer hoger bij laaggeschoolden. Bovendien gaat dit gepaard met een grote precariteit: 30% van de contracten duurt minder dan drie maanden, wat geen duurzame uitstroom uit de werkloosheid mogelijk maakt”, preciseert Benoit Dassy, regionaal secretaris van het ACV.

Hoewel hun rol in het paritair medebeheer van Actiris erkend wordt, werden de sociale gesprekspartners – vakbonden en werkgeversorganisaties – omzeild door de indieners van het voorstel. Het voorstel werd besproken in de Commissie Werk zonder hoorzitting van de sociale partners, terwijl de minister van Werk en de gedelegeerd bestuurder van Actiris wel werden gehoord.

“De vakbonden en werkgeversorganisaties, die door de minister van Werk werden geraadpleegd, hebben nochtans maandag een gezamenlijk advies aangenomen over de hervorming van de controle op de beschikbaarheid, dat sterk afwijkt van het resolutievoorstel”, benadrukt Florence Lepoivre, algemeen secretaris van het ABVV Brussel.

Het voorstel, oorspronkelijk ingediend door DéFI en Anders, kreeg in de commissie een gelegenheidsmeerderheid, na amendementen van MR en CD&V en dankzij de steun van MR, N-VA, Groen, Les Engagés en Team Fouhad Ahidar.

“Zowel door haar inhoud als door haar goedkeuringsproces vormt dit voorstel een bedreiging voor Brusselse werkzoekenden en voor het Brusselse model van sociaal overleg en medebeheer van de arbeidsmarkt. De uitvoering ervan zou enkel de risico’s op uitsluiting versterken, doordat werklozen verder van werk verwijderd raken in plaats van dichter bij werk te komen. Bovendien zou het voorstel de verwarring tussen de controle- en begeleidingsopdrachten van Actiris versterken en de instelling in moeilijkheden brengen door doelstellingen op te leggen die met de huidige middelen onmogelijk te halen zijn”, betreurt Yves Martens, coördinator en medehoofdredacteur van Ensemble!.

Geconfronteerd met de sociale crisis die de Brusselaars hard treft – als gevolg van het beleid van de Arizona-regering – moet het Gewest zich verenigen rond zijn maatschappelijke krachten om een model te verdedigen dat gebaseerd is op sociale cohesie, milieuevenwicht en een positieve benadering van diversiteit.

De goedkeuring – door een gelegenheidsmeerderheid – van deze stigmatiserende resolutie zou alleen maar meer werkzoekenden richting OCMW of familiale solidariteit duwen en de regionale instabiliteit verergeren. Het Brussels Gewest heeft nood aan inclusieve beleidsmaatregelen die duurzaam kunnen verbinden en de sociale vrede kunnen vrijwaren.

Wij roepen de Brusselse parlementsleden dan ook op om dit resolutievoorstel in plenaire zitting te verwerpen.

600 dagen politieke impasse, dat is genoeg!

Terwijl zij zich opmaakt om de kaap van 600 dagen zonder regering te overschrijden, bevindt het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zich in een ernstige en onaanvaardbare politieke impasse. ABVV-Brussel vertolkt de woede van de 180.000 werkneemsters en werknemers die zij vertegenwoordigt, tegenover een Gewest dat gegijzeld wordt door aanhoudende politieke blokkeringen.

Deze crisis is niet abstract: ze veroorzaakt sociale afbraak. De openbare diensten, de OCMW’s, de openbare ziekenhuizen, de sectoren van de kinderopvang, de zorg voor personen met een handicap, de geestelijke gezondheidszorg, de socio-professionele inschakeling, de huisvesting, … evenals het verenigingsleven en de non-profitsector, worden rechtstreeks verzwakt. Ook de noodzakelijke investeringen in deze essentiële sectoren worden opgeofferd.

Voor de Brusselaars zijn de gevolgen onmiddellijk voelbaar: verslechterde dienstverlening, langere wachttijden, wegvallende ondersteuning, toenemende precariteit en versterkte sociale onzekerheid. Elke dag politieke stilstand vergroot de ongelijkheden, brengt jobs in gevaar en verslechtert de arbeidsomstandigheden. Het zijn de werkneemsters, werknemers en de meest kwetsbare groepen die de prijs betalen voor deze politieke verlamming.

Het Gewest heeft dringend nood aan een begroting, maar ook aan duidelijke en geloofwaardige begrotingsperspectieven op middellange termijn. Besturen met voorlopige twaalfden, het eindeloos verlengen van lopende zaken of het uitstellen van moeilijke keuzes betekent Brussel opsluiten in een financiële en institutionele impasse die zijn vermogen om zijn essentiële opdrachten te vervullen ernstig ondermijnt.

ABVV-Brussel zegt het duidelijk: Brussel heeft geen nood aan een regering van techniekers. Brussel heeft nood aan vrouwelijke en mannelijke politici die een ambitieuze politieke visie voor het Gewest dragen en hun verantwoordelijkheden ten volle opnemen. Het is tijd om afstand te nemen van houdingen, veto’s en partijpolitieke berekeningen.

Wij weigeren dat Brussel wordt behandeld als een aanpassingsvariabele, opgeofferd in naam van communautaire of federale prioriteiten die geen rekening houden met zijn sociale, economische en demografische realiteit. Brussel is een essentiële economische en sociale motor van het land. Het “van week tot week” beheren, zonder visie of politiek kompas, is een zware fout.

Tot slot herinneren wij aan een fundamenteel democratisch principe: het Gewest heeft nood aan een regionale regering en aan een regionale beleidsverklaring die het stemgedrag van de Brusselaars respecteren. Het voortduren van deze situatie van politieke machteloosheid voedt democratische moedeloosheid, wantrouwen tegenover de instellingen en sociale wrok.

ABVV-Brussel roept alle politieke verantwoordelijken, over alle partijen heen, op tot een onmiddellijke wake-upcall. Politieke moed vandaag bestaat er niet in een zondebok te zoeken, maar in het erkennen van een collectief falen en in het uitwerken van een politieke, democratische en sociale oplossing die beantwoordt aan de ernst van de uitdagingen.

De sociale partners in Brussel raken ongeduldig: inactiviteit is geen optie meer!

Brussel, 21 februari 2025 – Acht maanden na de verkiezingen is Brussel nog steeds zonder regering. De missie van de informateur zou vrijdag om 17u kunnen eindigen. En dan? Het is met één stem dat de Brusselse vertegenwoordigers van werknemers en bedrijven de politieke partijen hebben aangespoord eindelijk hun verantwoordelijkheid te nemen en een impasse met ernstige gevolgen te vermijden.

Brussel bevindt zich in een kritieke periode. Terwijl de regio wordt geconfronteerd met tal van uitdagingen, met name na de beslissingen van de nieuwe federale regering, is het dringend nodig om actie te ondernemen en de politieke strijd achter ons te laten. Wij verwachten van onze politieke vertegenwoordigers een verantwoorde en constructieve benadering in het belang van en met respect voor degenen die wonen, ondernemen en werken in Brussel.

Onze verbondenheid met Brussel, gecombineerd met de urgentie van een regering, dwingt ons om samen op te treden, collectief te reageren en de politieke partijen tot rede te brengen, alle vitale krachten te mobiliseren om de toekomst van Brussel te tekenen.

Het gebrek aan een regionale regering is een legitieme bron van bezorgdheid voor de burgers, werknemers en bedrijven in Brussel. Elke dag zonder regering verergert een al zorgwekkende situatie. De komende regering zal voor belangrijke uitdagingen staan:

• Een democratische en institutionele crisis in een tijd waarin de strijd tegen populisme al een dagelijkse strijd is. Bovendien is de autonomie van Brussel in gevaar. Als hoofdstad van België, Europa en de wereld loopt Brussel het risico onder toezicht te komen te staan als het zijn eigen toekomst niet in handen neemt.

• Een sociaal-economische en financiële crisis die de regio en haar instellingen verzwakt. Elke dag die voorbijgaat zonder regering voorkomt dat we de sociale, economische en budgettaire gevolgen aanpakken die zich verder uitbreiden. Er zullen ook maatregelen nodig zijn om de nieuwe uitdagingen aan te pakken die voortvloeien uit de federale beleidsmaatregelen, zonder improvisatie en zonder in paniek te handelen.

• Een belangrijk vraagstuk van veiligheid en groeiende maatschappelijke uitdagingen: de veiligheid, rust en het welzijn van de Brusselaars moeten een absolute prioriteit blijven. Brussel heeft een volledig functionerende regering nodig om de preventie- en veiligheidsmaatregelen te coördineren en om te reageren op de veranderende maatschappelijke behoeften in de regio.

Inactiviteit is een fout. Brussel is regeringsmoe! Wij roepen de Brusselse politieke verantwoordelijken van alle democratische stromingen op om wakker te worden en hun verantwoordelijkheid te nemen. Wij roepen hen op om zich niet langer als politici te gedragen, maar als staatslieden die het niveau en de verwachtingen van de Brusselaars aankunnen.

Onze regio verdient beter dan een status quo die gedoemd is te mislukken. Brussel moet een aantrekkingspool worden voor economische ontwikkeling, volledige werkgelegenheid en sociale rechtvaardigheid, waar de levenskwaliteit vooropstaat. De komende regering zal een collectief succes zijn of zal niet bestaan. Om dit te bereiken, zijn gedeelde waarden, ambitie, sterke allianties en de wil om de breuklijnen te overstijgen nodig.

Brussel verdient een stralende toekomst. Laten we er samen aan werken. De sociale partners zijn klaar.