Na drie opeenvolgende stakingsdagen tegen het beleid van de Arizona-regering zijn de vakbonden geslaagd in hun opzet en kijken ze tevreden terug op de mobilisatie. Hun sociaal protest wordt aangewakkerd door de groeiende steun van de bevolking: juristen, onderwijspersoneel, academici, artiesten, zorgverleners, jongeren, gepensioneerden, deeltijdse werknemers, nachtarbeiders …
Het aanhoudende protest van de afgelopen maanden, heeft immers ook al zichtbaar vruchten afgeworpen: dankzij doorgedreven druk slaagden de vakbonden erin om de landingsbanen te behouden, om tijdelijke werkloosheid te doen meetellen voor het pensioen, net als de 104 dagen van het eerste loopbaanjaar, gelijkstelling ziekte en zorg …
Deze woensdag verschenen in alle regio’s van het land vanaf de vroege ochtenduren steeds meer stakingsposten in alle sectoren. En dat na een staking van het openbaar vervoer en de openbare diensten en de scholen op maandag en dinsdag. Groene, rode en blauwe vlaggen en spandoeken waren te zien aan kruispunten en ingangen van industriële en commerciële zones, evenals ziekenhuizen en zorg- en andere non-profitinstellingen. De vakbonden vormden een hecht gemeenschappelijk front, en blijven verenigd, gesterkt door drie dagen van sterke mobilisatie én door een federaal begrotingsakkoord dat op de werknemers weegt.
De aanval op de automatische loonindexering kwam vandaag in alle gesprekken terug: “Behoor je tot de sterkste schouders als je een loon hebt van €2.600/maand?”
Deze nationale interprofessionele stakingsdag bekroont een jaar van voortdurend sociaal protest. Er gaat geen maand voorbij zonder actie, betoging of staking. Centraal in de bezorgdheden van de werknemers: de afschaffing van brugpensioen, de verplichting om tot 67 jaar te werken, het niet in rekening brengen van zware loopbanen, de aanvallen op de arbeidstijd in de vorm van buitensporige flexibilisering en overuren, het gebrek aan aandacht voor werkbaar werk, de stigmatisering van zieken en werkzoekenden, de veralgemening van flexi-jobs, de klimaatpauze, de bruuske wetswijzigingen, zonder overgang, zonder overleg, zonder onderhandeling. Al deze maatregelen breken het vertrouwen van werknemers in de regering.
Wat de economie vandaag heeft verloren, is precies wat de werknemers elke dag produceren en creëren. Het is buitengewoon betreurenswaardig dat de regering daar geen rekening mee houdt. Haar stilzwijgen is ronduit schrijnend.
De “novemberoproep” van het gemeenschappelijk vakbondsfront: stakingsdriedaagse op 24, 25 en 26 november
Op 14 oktober jongstleden kwamen meer dan 120.000 mensen vreedzaam op straat in Brussel om hun bezorgdheid over de Arizonamaatregelen te uiten. In gemeenschappelijk front stuurden de vakbonden diezelfde dag een brief naar premier Bart De Wever en de vice-eerste ministers. Ondanks de grote betoging kregen we echter geen enkele reactie, enkel oorverdovende stilte vanuit de regering.
Meer nog, de premier legde in de begrotingsgesprekken een onverteerbaar menu op tafel die gezinnen en werknemers opnieuw hard zouden raken: een indexsprong, nog meer besparen op pensioenen, een btw-verhoging… En dat bovenop de eerdere afbraakmaatregelen in de sociale zekerheid en arbeidsmarkt. De chaos rond de pensioenmaatregelen is ondertussen enorm. Meer dan de helft van de vrouwen in ons land zal getroffen worden door de pensioenmalus. Op het gebied van flexibiliteit en arbeidstijd zijn al heel veel harde en onrechtvaardige ingrepen door de regering voorgesteld.
Een nieuwe stap na de grote betoging van 14 oktober is blijkbaar nodig. De vakbonden plannen daarom met het ‘November Appel’ een stakingsdriedaagse op 24, 25 en 26 november in de openbare en privésector.
Op zondag 23 november roepen ACV, ABVV en ACLVB op om massaal deel te nemen aan de nationale Mirabal-betoging tegen gendergerelateerd geweld. Vervolgens wordt het werk stilgelegd om gehoord te worden:
• Op 24 november staken de spoorwegen; • Op 25 november staken alle openbare diensten in het land; • Op 26 november is er een interprofessionele nationale staking.
De driedaagse is een krachtig appel aan premier De Wever en de voltallige regering om de sociale afbraak te stoppen. Het kan nog, de afbraakmaatregelen zijn nog niet gestemd, er is dus nog tijd om het beleid bij te sturen.
De vakbonden vragen dat premier De Wever en de voltallige regering eindelijk werk maken van geloofwaardige alternatieven: een ernstige en rechtvaardige vermogensfiscaliteit, een taks op digitale activiteiten voor techgiganten én een serieuze en transparante doorlichting van de miljardensubsidies aan bedrijven.
Ook de simpele regel dat op ieder loon bijdragen aan de sociale zekerheid verschuldigd zijn, managementvennootschap of niet, hoort daarbij.
Kortom, een gezamenlijk appel voor meer rechtvaardigheid en een sterk sociaal contract, een oproep om te verenigen in plaats van te verdelen!
Een ongeziene mobilisatie tegen Arizona
De nationale betoging van 14 oktober overtrof alle verwachtingen: een enorme menigte, van alle generaties en achtergronden, verenigd in solidariteit en vastberadenheid. Samen hebben we een duidelijk signaal gestuurd naar de regering: neen tegen de sociale afbraak van Arizona, ja voor een rechtvaardige en solidaire samenleving!
Waardige pensioenen, kwaliteitsvolle jobs, een rechtvaardiger fiscaliteit, een ambitieuze ecologische transitie, respect voor syndicale rechten, erkenning van de Palestijnse staat… onze eisen zijn duidelijk en legitiem.
De strijd gaat verder: er kondigt zich een hete herfst aan om onze rechten te verdedigen en deze regering terug te dringen!
Actie rode kaart voor Israël: meer dan 120.000 betogers in Brussel
Meer dan 120.000 betogers trokken door de straten van Brussel om hun solidariteit te betuigen met het Palestijnse volk en om de genocide in Gazaaan te klagen.
Een rode kaart werd uitgedeeld aan de Israëlische regering, maar ook aan de Belgische en Europese leiders wegens hun gebrek aan politieke moed. Hun boodschap was unaniem: het recht van een volk om te bestaan valt niet te onderhandelen. Er zijn krachtige sancties nodig, een volledige en onvoorwaardelijke erkenning van Palestina, en gerechtigheid voor de slachtoffers van oorlogsmisdaden.
De nationale betoging van woensdag 25 juni
Op woensdag 25 juni trokken we met velen door de straten van Brussel om luid en duidelijk nee te zeggen tegen de asociale maatregelen van de regering-De Wever!
De strijd gaat door! Afspraak op 14 oktober voor een nieuwe nationale betoging in gemeenschappelijk vakbondsfront om de druk hoog te houden ✊
Tweede mars tegen de uitsluiting van werklozen: de mobilisatie gaat door!
Op dinsdag 3 juni vond een nieuwe mars tegen de uitsluiting van werklozen plaats tussen de gemeentehuizen van Elsene en Etterbeek om te protesteren tegen de uitsluitingshervorming van werkzoekenden, voorgesteld door de Arizona-regering.
Onder de slogans “Geen beperking in de tijd!” en “Werken om te leven, niet om te overleven”, uitten de betogers hun woede over een brutale en onrechtvaardige maatregel die opnieuw de meest kwetsbaren treft.
Volgens schattingen van MR-werkminister David Clarinval zou deze hervorming vanaf januari 2026 tot 100.000 werklozen kunnen uitsluiten, en tot 320.000 mensen tegen 2028. Zoveel levens die in onzekerheid worden gestort, gezinnen die in de problemen raken en gemeenten die geconfronteerd worden met ondraaglijke druk op hun OCMW’s.
Een asociale hervorming, massaal verworpen door vakbonden, verenigingen, werklozen en solidaire burgers.
Een grote dank aan iedereen die zich met kracht en vastberadenheid heeft gemobiliseerd!
De non-profitsector massaal op straat in Brussel!
Op donderdag 22 mei trokken bijna 30.000 werkneemsters en werknemers uit de non-profitsector door de straten van Brussel om het besparingsbeleid aan te klagen en waardige arbeidsomstandigheden en voldoende middelen te eisen om hun essentiële opdrachten te kunnen uitvoeren.
Deze massale mobilisatie, met onder meer kinderverzorgsters, zorgkundigen, opvoeders, opleiders en vele anderen, bracht de vele uitdagingen waarmee deze beroepen geconfronteerd worden in de schijnwerpers: personeelstekorten, werkdruk, lage lonen en chronische onderfinanciering.
Deze beroepen – te vaak onzichtbaar en in grote meerderheid uitgeoefend door vrouwen – staan in de frontlinie van de besparingspolitiek op alle bestuursniveaus: langere loopbanen, aanvallen op de werkloosheid, besnoeiingen op de openbare diensten… en dat alles in steeds moeilijkere arbeidsomstandigheden.
Wat de sector vraagt, is simpel: respect en middelen. Publieke investeringen afgestemd op de noden, geen nieuwe besparingen. Stabiele contracten, fatsoenlijke lonen, echte loopbaanvooruitzichten.
Dat is wel het minste wat we mogen verwachten voor wie elke dag voor anderen zorgt.
We waren met bijna 7.000 in Brussel tegen de sociale afbraak van de Arizona-regering!
In het licht van de aanvallen van de Arizona-regering moeten we druk blijven uitoefenen om verandering teweeg te brengen. Daarom organiseren ABVV en ACV een nationale actiedag op dinsdag 29 april.
Bijna 7.000 mensen trokken door de straten van Brussel en duizenden anderen betoogden in verschillende steden van het land, waaronder Luik, Antwerpen, Charleroi, Namen, Bergen, Doornik, Verviers, Eupen, Hasselt en Gent.
We waren met velen om de stem van de Brusselaars te laten horen – bedankt voor deze mooie solidariteit!
Beste kunstenaars, technici, schaduw- en lichtwerkers,
Vandaag zijn we in staking.
Een staking om onze rechten, onze sociale verworvenheden, onze waardigheid als werknemers te verdedigen.
En dat we hier zijn, op het Muntplein, is geen toeval.
Dit is een iconische plek van cultuur, creatie en expressie.
Een plek waar zij die verbeelding, kritiek, emancipatie en democratie levendig maken elkaar ontmoeten.
En vandaag wordt deze ontmoetingsplek ook een ruimte van verzet. Net als bijna 200 jaar geleden.
Het kunstenaarsstatuut, dat weten jullie als geen ander, is een sociale verworvenheid.
Een statuut dat verre van perfect is, maar dat de structurele onzekerheid van het artistieke werk erkent, net als het niet-doorlopende aspect ervan, de onzichtbare periodes van creatie, de repetities, de tijd tussen twee projecten in.
Het is een statuut dat duizenden mensen in staat stelt van hun beroep te leven, te creëren, deel te nemen aan de collectieve rijkdom, zonder in armoede te vervallen.
En wat doet deze arizona-regering? Ze valt aan. Steeds opnieuw.
Ze stelt de essentie van het statuut zelf in vraag. Ze ontdoet het van zijn inhoud. Ze stelt de fundamenten in vraag. En dat is geen toeval.
Een dergelijke aanval van de N-VA was te verwachten. De N-VA knipt al jarenlang in de culturele budgetten in Vlaanderen, ze ontmantelt creatieve middelen en transformeert subsidies in te schrappen privileges.
Bij de MR vallen de maskers: ze verbergen niet langer wat ze over cultuur denken… ik bespaar je de lijst van aanvallen van Georges-Louis Bouchez tegen kunstenaars… Hij spuugt op alles wat niet onmiddellijk winstgevend is. Hij veracht creatie, intelligentie, het onzichtbare werk achter elke voorstelling, elke film, elk oeuvre.
Deze klassenminachting hoeft hij niet eens meer te verhullen. Het is een politieke lijn geworden.
En dan zijn er nog Les Engagés. Degenen die vandaag nee zeggen… zijn dezelfde die gisteren het regeringsakkoord met gesloten ogen hebben ondertekend. Gemakkelijk om nu te ontwaken, onder druk van de toenemende mobilisatie…
Wil deze regering geld vinden?
Dat ze begint met degenen die dividenden opstapelen, niet met zij die ondanks hun talent moeite hebben om het einde van de maand te halen.
Het onderdrukken of verzwakken van het kunstenaarsstatuut staat gelijk aan het doden van cultuur.
Onze strijd is niet corporatistisch. We verdedigen geen privileges.
Wat we hier verdedigen, is een samenlevingsmodel.
Een samenleving waar cultuur een recht is, geen luxe.
Een samenleving waar kunst, kritiek, verbeelding en emotie een plaats hebben.
Een samenleving waar cultureel werk wordt erkend als echt werk, met echte rechten om iedereen in staat te stellen waardig te leven.
En we zijn hier ook om nog meer te verdedigen: kunst speelt een cruciale rol bij het sensibiliseren over sociale en politieke problemen. Kunst is in staat om mensen samen te brengen rond een gemeenschappelijk doel en hen te inspireren om te handelen, te denken. Om te strijden dus. Kunst kan individuen inspireren en motiveren om op te komen tegen onrecht, te vechten voor gelijkheid en fundamentele democratische principes te verdedigen.
En het is net dat wat een probleem is voor sommige politici.
Dus laten we vandaag samen opkomen. Laten we onze stem horen.
Tegen minachting. Tegen sociale achteruitgang. Tegen vermarkting van alles wat niet te koop is.
Want het verdedigen van het kunstenaarsstatuut betekent ook het verdedigen van verzet, vrijheid van toon en creatie.
Kortom, we verdedigen de democratie.
Ook in Brussel was de algemene staking van 31 maart massaal en vastberaden!
Er was een sterke mobilisatie, zowel in de bedrijven als op het Muntplein, om nee te zeggen tegen het asociale beleid van de Arizona-regering. Dank aan alle stakers en betogers die zich massaal hebben ingezet: de strijd gaat door ✊
