22 februari 2018

Campagne TAM-TAM – Onze gezondheidszorg verdient beter!

Tientallen organisaties uit het middenveld verzamelen onder de noemer Tam Tam om onze samenleving, en vooral onze gezondheidszorg, lost te wrikken uit de huidige neoliberale houdgreep van de overheden.

 In drie jaar tijd hebben we niet alleen het land hervormd, we hebben veel meer gedaan: we hebben het getransformeerd. Door ons belastingmodel, ons economisch model te veranderen.” Dit zijn de woorden van eerste minister Charles Michel in de krant La Capitale. Hij erkent dat zijn beleid veel verder gaat dan wat eenvoudige hervormingen. En dat is nu precies wat we hem verwijten. Onder zijn neoliberaal beleid glijden we af naar een model dat de solidariteit afbreekt, de mensen verarmt, grote inkomens bevoordeelt en openbare diensten afbouwt om de privatisering ervan voor te bereiden.

Besparingsdrift

Niet minder dan 72 verenigingen uit het progressieve middenveld scharen zich achter de campagne Tam Tam, voor een degelijke gezondheidszorg voor iedereen. Die heeft immers het meest te lijden onder de federale besparingsdrift.

De socialistische en christelijke ziekenfondsen, de vakbonden ABVV en ACV, burgerbewegingen zoals Tout Autre Chose, maar ook intellectuelen, academici, vertegenwoordigers van progressieve verenigingen van alle strekkingen onderschrijven dit platform.

Tout Autre Chose lanceert een oproep om zich aan te sluiten bij het platform met volgende bewoordingen. “Wij, vrouwen, mannen, jongeren en minder jonge mensen, al dan niet met een baan, ouders, leerkrachten en leerlingen, laten we oproepen om te kiezen voor de weg van het vertrouwen en de solidariteit. We willen een democratie opbouwen waar de burger niet meer de speelbal is van lobbygroepen en van de macht van het geld, waar iedereen zijn stem mag laten horen.”

We geloven dat het niet volstaat om weerstand te bieden, om verworvenheden te verdedigen, om een uitdovend maatschappijmodel te behouden. Uit een echt democratisch debat kunnen immers alternatieven ontstaan. Er moet iets totaal anders worden opgebouwd. Het debat met de burger moet worden aangezwengeld om een toekomst voor ons allen te creëren. Via de uitoefening van onze rechten bouwen we aan ons gezamenlijk welzijn. Alleen door de sociale banden te versterken zullen we het hoofd bieden aan de uitdagingen waar onze samenleving voor staat. We hebben geen begrotingsprobleem, maar een fiscaal probleem. We kunnen het armoedevraagstuk niet aanpakken, als we niet dat van de sociale ongelijkheid en van gender aanpakken. Spreken over gezamenlijk welzijn is slechts zinvol indien we dat van de rest van de wereld en van toekomstige generaties in aanmerking nemen, zonder uit het oog te verliezen dat natuurlijke grondstoffen beperkt zijn. Rechtvaardige fiscaliteit is mogelijk. We kunnen een milieuvriendelijke transitie doorvoeren en tegelijk sociale rechtvaardigheid garanderen.”

 

Neoliberale ontsporing

De eerste campagnefase klaagt de neoliberale ontsporing aan inzake gezondheidszorg: de drastische en steeds terugkerende begrotingsbesparingen doen de gezondheidskosten voor de patiënt de pan uit swingen en effenen het pad voor de privatisering van de sector en voor een geneeskunde met twee snelheden.

à dit wordt allemaal uitgelegd in een video op https://www.campagnetamtam.be/nl-gezondheidszorgvideos

 Zorgkost stijgt, maar regering blijft besparen

Uit een enquête uit 2014 bij Vlaamse leden van de Socialistische Mutualiteiten bleek dat 40 procent nodige zorg of geneesmiddelen heeft moeten uitstellen omwille van financiële redenen.

Sowieso moet je bij een doktersbezoek een deel uit eigen zak betalen. De gezondheidsfactuur voor de patiënten blijft stijgen. Dit is deels te wijten aan de verhoging van het remgeld, zogezegd om de patiënten te ‘responsabiliseren’. Sommigen zien dus af van verzorging of hopen dat de gezondheidsproblemen overwaaien.

De terugbetalingen van geneesmiddelen zijn verminderd, meer bepaald voor antibiotica en ontstekingsremmers. Het aandeel van de patiënt in de prijs voor zijn gezondheid is in 20 jaar van 10 naar 15 procent geëvolueerd, of een gemiddelde kostprijs van 800 euro per jaar per patiënt.

Snoeien in budgetten

De sociale zekerheid heeft hier uiteindelijk geen baat bij omdat de gezondheidstoestand van de patiënten eronder lijdt. De besparingen op de eerstelijnsuitgaven worden duur betaald op de tweede lijn, dit wil zeggen in geneesmiddelen en ziekenhuisopnames.

Dit is te wijten aan de besparingen in de sociale zekerheid. Gezondheid vertegenwoordigt een enorm budget dat daarom de geliefde schietschijf wordt om besparingen op door te voeren. De regering-Michel heeft overigens in haar besparingswoede al meermaals verschillende takken van de sociale zekerheid geviseerd en het lijkt er voor de rest van deze beleidsperiode niet beter op te worden.

Volgens de berekeningen van de studiediensten van de christelijke en socialistische ziekenfondsen werd in de budgetten van de gezondheidszorg tijdens de periode 2015-2018 voor 1,5 miljard euro gesnoeid. Daarbij komt nog voor 224 miljoen besparingen buiten de begrotings- doelstelling. Dit betekent in totaal 1,7 miljard euro netto besparingen tegen 2019.

Groeimarge

Om echter de bijdrage van de gezondheidszorgverzekering in de begrotingssanering te bepalen moeten we de beperking van de toegelaten groeimarge tot 3 procent toevoegen. Deze werd door de vorige regering op 1,5 en 1 procent vastgelegd en de uitgaven bij ongewijzigd beleid op één miljard euro. Dat betekent dus een bijdrage van de gezondheidszorg- verzekering aan de begrotingssanering van 2,8 miljard euro tijdens de legislatuur.

De regering bespaart niet enkel, ze blijft ook de inkomsten van de sociale zekerheid ondermijnen door de sociale patronale bijdragen te verminderen. Met de taxshift ging de werkgeversbijdrage immers van 32,25 naar 25 procent.

Privatisering

Onzekere contracten van het type flexi-job of 500 euro per maand onbelast bijverdienen, zijn maatregelen die de financieringsbasis van de sociale zekerheid aantasten. Het resultaat is dat het pad geëffend wordt voor privatisering en een geneeskunde met twee snelheden.

Een gezondheidssysteem dat de risico’s niet goed indekt, wordt een gezondheidssysteem met twee snelheden. Wie een aanvullende verzekering kan betalen, wordt beter verzorgd. Zij zullen zich een ziekenhuisopname in een individuele kamer (met ereloonsupplementen tot 300%) kunnen veroorloven. Tegen een dergelijk tarief word je natuurlijk in de watten gelegd.